Februari had zoveel games dat het me deed draaien. Je kon gemakkelijk verdwalen in de grote releases die uitkwamen en de kleinere of zelfs de meer 'niche' titels negeren, maar ik heb er wel wat tijd mee door kunnen brengen en je laten weten wat ik denk.
Voordat je een aankoop doet, probeer deze hapklare reviews op maat en kijk wat je ervan vindt!
Megadimension Neptunia
Ondanks zijn verwarrende titel is Megadimension Neptunia VII niet de zevende game in de Hyperdimension Neptunia-serie. Het is eigenlijk het vervolg op Hyperdimension Neptunia Victory. Het is het eerste juiste PlayStation 4-item voor de langlopende serie en hoewel het voldoende bruikbaar is voor fans, is het teleurstellend als een next-gen-titel.
Megadimension Neptunia VII volgt de protagonisten Neptune en Nepgear die plaatsvinden op een verbroken Dreamcast die hen uiteindelijk naar een andere dimensie brengt waar nog één CPU over is: Uzume (Orange Heart.)
Het trio van CPU's heeft als taak om de wereld te redden in de eerste boog van het spel, met twee verhaalbogen om te volgen die alles samenbinden. Het is net zo dom en retro gebaseerd op gaming als de rest van de serie, maar het is niet echt een aangrijpend verhaal.
Er zijn een paar redenen om te ontdekken of je de rest van de serie hebt gespeeld. Ten eerste is er een personage gebaseerd op Seaman. Ten tweede is de game-engine enorm verbeterd, met een consistente framesnelheid en minder chuggen. Helaas betekent dit niet veel als veel van de gebieden zijn gekopieerd en geplakt uit vorige games met dezelfde kerkerlay-outs.
Gevecht is grotendeels hetzelfde als de vorige inzendingen, met speciale nieuwe teamgebaseerde aanvallen en Giant Battles die de formule een beetje veranderen. In wezen is het Hyperdimension Neptunia, een beetje beter geschaald.
Fans zullen hier genoeg vinden om te doen, maar Compile Heart heeft een aantal manieren om Megadimension Neptunia te zien als een echte next-gen-titel.
De getuige
Jonathan Blow's langverwachte The Witness bracht acht jaar in ontwikkeling nadat zijn voorganger Braid de scène maakte. Het kost tijd voor grootheid om een beetje te marineren, en dat is wat we krijgen met The Witness, een pakkende en boeiende reeks puzzels die vreugde, verduistering en zelfs lesgeven.
Spelers bevinden zichzelf op een eiland zonder enig idee van waarom of hoe ze er zijn, net zoals Myst daarvoor jaren geleden. Na het beginnen te verkennen, wordt het meteen duidelijk dat er iets bizar aan de hand is, door de overvloed aan puzzels verspreid over het eiland. Deze manifesteren zich in de vorm van 'lijnpuzzels', of rasters met een ingang en een uitgang die je moet bereiken door een lijn te tekenen. Aan de andere kant van de puzzel wordt de lijn gespiegeld en kunnen de lijnen die u tekent elkaar niet raken.
Het klinkt eenvoudig, maar in actie kan het erg geïmpliceerd en frustrerend worden. Als je erachter komt, is er een verfrissende "a-ha!" moment dat misschien wel een van de meest lonende ooit gezien in een puzzelspel, vooral met de manier waarop de puzzels zelf interactie met het eiland. Gelukkig, als je merkt dat je problemen hebt met één puzzel, is het eiland een open wereld om te verkennen, zodat je op elk moment puzzels op je gemak kunt oplossen, terwijl je ondertussen leert.
De Getuige combineert een voorbeeldig gameontwerp, tientallen uren gameplay en veel geheimen om te ontrafelen. Het is de moeite van het proberen waard, vooral als je nadenkt over het oplossen van puzzels.
