kHz is een afkorting voor kilohertz en is een frequentiemeting (cycli per seconde). In digitale audio beschrijft deze meting het aantal data-chunks dat per seconde wordt gebruikt om een analoog geluid in digitale vorm weer te geven. Deze gegevensbrokjes staan bekend als de bemonsteringsfrequentie of bemonsteringsfrequentie.
Deze definitie wordt vaak verward met een andere populaire term in digitale audio, bitrate genoemd (gemeten in kbps). Het verschil tussen deze twee termen is echter dat de bitrate meet hoeveel er elke seconde wordt bemonsterd (de grootte van de chunks) in plaats van het aantal chunks (frequentie).
Notitie: kHz wordt soms sampling rate, sampling-interval of cycli per seconde genoemd.
Algemene bemonsteringsfrequenties gebruikt voor digitale muziekinhoud
In digitale audio zijn de meest voorkomende sampling-snelheden die u tegenkomt:
- 8 kHz voor spraak, audioboeken, enz.
- 22 kHz voor gedigitaliseerde analoge mono-opnamen zoals vinylplaten en cassettebandjes
- 32 kHz voor het streamen van muziek, radiostations
- 44,1 kHz wordt gebruikt voor audio-cd's en is typisch de standaard voor gedownloade muziek (zoals van iTunes) in formaten zoals MP3, AAC, WMA en andere
- 48 en 96 kHz wordt gebruikt voor High Definition-apparatuur en professionele audio.
Bepaalt kHz de audiokwaliteit?
In theorie geldt, hoe hoger de kHz-waarde die wordt gebruikt, hoe beter de geluidskwaliteit zal zijn. Dit komt door meer gegevensbrokjes die worden gebruikt om de analoge golfvorm te beschrijven.
Dit is normaal gesproken het geval bij digitale muziek die een complexe mix van frequenties bevat. Deze theorie valt echter weg als je te maken hebt met andere soorten analoog geluid zoals spraak.
De populaire sampling rate voor spraak is 8 kHz; ver onder de audio-cd-kwaliteit op 44,1 kHz. Dit komt omdat de menselijke stem een frequentiebereik heeft van ongeveer 0,3 tot 3 kHz. In dit voorbeeld betekent een hogere kHz niet altijd een betere geluidskwaliteit.
Wat meer is, is dat naarmate de frequentie stijgt naar niveaus die de meeste mensen niet eens kunnen horen (meestal rond de 20 kHz), gesuggereerd is dat zelfs die onhoorbare frequenties de geluidskwaliteit negatief kunnen beïnvloeden.
Je kunt dit testen door iets te beluisteren op een ultrahoge frequentie die je geluidsapparaat ondersteunt, maar dat je niet hoort te horen, en je zult merken dat, afhankelijk van je apparatuur, je daadwerkelijk klikken, fluittonen en andere geluiden zult horen .
Deze geluiden betekenen dat de bemonsteringsfrequentie te hoog is ingesteld. U kunt verschillende apparatuur kopen die deze frequenties ondersteunt of u reduceert de sampling-snelheid tot iets hanteerbaars, zoals 44.1 kHz.
